Aan het einde van het fietspad begint de wandeling. Dit landschap ademt de ontembare kracht van de Wadden. Het is alsof ik een totaal andere wereld betreed. Mijn schoenen zakken weg in de drassige grond. Scholeksters scharrelen in de slikvelden, een buizerd cirkelt statig boven de duinen. Hier regeert de natuur, en dat voel ik bij elke stap.

Ik huur een elektrische fiets in het dorpje Buren. De wind op het eiland duwt onverbiddelijk tegen. Het is de enige manier om dit ruige, oostelijke deel van Ameland te bereiken. ’t Oerd ligt afgelegen en is niet toegankelijk met de auto. Zelfs met de e-bike ben ik nog ruim een halfuur onderweg.  

Hoe verder ik fiets, hoe stiller het wordt. Geen huizen, geen verkeer. Alleen het geluid van mijn banden op het pad, het geroep van de wulpen in de verte en de wind die over de kwelders strijkt.

De wind jaagt over de duinen en fluistert door het wuivende helmgras. De geur van zout en nat zand komt me tegemoet. Vandaag is zo’n dag waarop de kou bijt en de ijzige lucht mijn wangen rood kleurt. Toch laat het winterzonnetje het natte zand glinsteren.  

Mijn plan was om de Buurderduinen te bewandelen, maar door de regen zijn veel paden veranderd in modderige moerassen. Tijd voor een alternatief: natuurgebied ’t Oerd.

De Oerdblinkert, met 24 meter de hoogste duin van het eiland, torent boven het landschap uit. De klim is kort maar steil. Boven wacht een panoramisch uitzicht over de Waddenzee, waar het tij zich langzaam terugtrekt en zandplaten zichtbaar worden.  

Beneden in de duinvalleien klinkt het geroep van tureluurs, terwijl een blauwe kiekendief sierlijk over de rietvelden scheert. Het weidse uitzicht en de stilte maakt diepe indruk. Het uitzicht emotioneert mij zelfs een beetje: wat is Nederland toch ongelooflijk mooi.

De wandeling door ’t Oerd voert me langs valleien vol stilstaand water en aangespoeld hout dat als sculpturen in het landschap ligt. Restanten van oude schepen zijn verdwenen in de woeste zee. De verhalen echoën nog na terwijl ik verder loop.

De zon breekt door. Mijn wangen warmen langzaam op. Met mijn jas opengeritst wandel ik terug naar de fiets. Mijn hoofd zit vol indrukken. Ameland verrast met haar ruige schoonheid - een plek waar natuur en geschiedenis samensmelten.

Zelfs als je oorspronkelijke plan letterlijk in het water valt, wacht er altijd een nieuw avontuur. 

Terwijl ik hier op de Oerdblinkert sta, stel ik me voor hoe de vrouwen van walvisvaarders de zee af tuurden. Hopend op een glimp van terugkerende schepen. 

Restanten van deze geschiedenis liggen letterlijk diep in het eiland verscholen. Bij laag water duiken soms nog houten palen op uit de bodem van de Waddenzee. Het zijn de overblijfselen van oude scheepswrakken.  

Ook het verdwenen dorp Sier, ooit het oostpunt van Ameland, is ten onder gegaan aan de oprukkende zee. Hier neemt de natuur terug wat de mens bouwde.

Boven op de Oerdblinkert ontvouwt zich een wereld vol verhalen. In het westen van het eiland liggen de dorpen, in het oosten strekken zandbanken en slikvelden zich uit richting het eindeloze wad. Maar deze wildernis draagt ook sporen van het verleden. 

In de 17de en 18de eeuw trokken Amelanders naar de ijzige wateren bij Spitsbergen op zoek naar walvissen voor spek en olie. Vanuit het kraaiennest op het schip speurden ze naar de hoge spuitfonteinen die wezen op hun aanwezigheid. De jacht was hard en gevaarlijk, maar bracht welvaart. Een vangst betekende een kostbare buit, maar de woeste zee eiste ook haar tol. Veel walvisvaarders keerden nooit meer terug.

Bij Kelsey stroomt het hiken door haar aderen. Te voet gaat zij op zoek naar de mooiste plekken in Nederland. Plekken met een verhaal, vol geschiedenis en het liefst bewoond door bijzondere dieren.