Word ANWB EnergieMaatje
Start je jaar goed!
Help je mee?
Wegenwachten
ANWB
STEL
Gevonden! Een écht ANWB-stel: Carmen (47) en Jaap Orgers (64) uit Oud-Beijerland leerden elkaar kennen als collega’s bij de Wegenwacht. ‘We hebben zelfs zo’n gele praatpaal in onze achtertuin.’
ANWB-wegenwacht sinds: 1986 (Jaap) en 2001 (Carmen)
Rijden het liefst met: de Wegenwacht-bus (Jaap) en Wegenwacht-motor (Carmen)
Samen sinds: 2007
Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Carmen: ‘Ik solliciteerde 25 jaar geleden als wegenwacht. Daar hoort een interne opleiding van twee maanden bij. Je leert dan over autotechniek, maar ook over veiligheid en klantcontact. Daarnaast reed ik een aantal keren mee met een collega. En dat was Jaap…’
Jaap: ‘Het was heel gezellig om met Carmen samen te werken en haar het vak bij te brengen. Er werkten sowieso weinig vrouwen als wegenwacht – nu nog steeds niet. Toch waren we niet direct een stel.’
Carmen: ‘Dat kwam pas zo’n zes jaar later. We bleven collega’s en uiteindelijk zijn we echt tot elkaar gekomen – en zelfs getrouwd. We kunnen onszelf zijn bij elkaar – dat maakt onze relatie al zo lang zo goed. Het gaat nooit moeilijk.’
En dan ben je dus ineens een écht ANWB-stel…
Jaap: ‘Ja, dat klopt. Al lopen we in onze vrije tijd niet in dezelfde jas of afritsbroek, hoor. We hebben wel hetzelfde werktenue – dat noemen we ons ANWB-pakkie.’
Carmen: ‘We zijn er trots op dat we allebei als wegenwacht werken. We hebben zo’n gele praatpaal in onze achtertuin, die we ooit van de ANWB mochten overnemen. Dat blijft een bijzonder item; het laat zien dat we ons echt verbonden voelen met de ANWB.’
‘In onze vrije tijd lopen we niet in dezelfde jas of afritsbroek, hoor’
Komen jullie elkaar weleens tegen onderweg?
Jaap: ‘We werken nooit gelijktijdig. Dat hebben we zo geregeld toen de kinderen klein waren, zodat we geen oppas nodig hadden. Als de een ochtenddienst heeft, doet de ander de avonddienst. We komen elkaar dus niet tegen onder werktijd, maar we bellen regelmatig. We rijden om en om in dezelfde bus, die bij ons in Oud-Beijerland staat gestald. Soms bellen we over onderdelen die aangevuld moeten worden.’
Carmen: ‘We vragen elkaar ook om advies. Laatst moest ik een slot openmaken omdat de sleutel nog in de auto lag. Dat ging lastig, dus belde ik Jaap om te vragen welk gereedschap hij daarvoor zou gebruiken.’
Jaap: ‘Of we hebben gewoon een gezellig praatje. Je zit veel alleen in de auto op weg naar een pechgeval, dus is het leuk om even bij te kletsen.’
Maar jullie zijn dus wel weinig samen thuis?
Carmen: ‘Ik werk parttime en Jaap vier dagen. Soms zijn we zeven dagen achter elkaar om en om ’s avonds weg. Samen op de bank tv-kijken zit er dan niet in.’
Jaap: ‘Maar we zijn wel regelmatig overdag samen vrij. Dan vinden het we het leuk om uit lunchen te gaan.’
‘We werken nooit gelijktijdig, maar we bellen regelmatig’
Wat vinden jullie het fijnst aan dit werk?
Carmen: ‘Ik vind onderweg zijn het allerleukst. Ik zou ook in een garage aan auto’s kunnen sleutelen, maar juist het op pad zijn maakt het werk zo fijn. En het contact met klanten blijft leuk. De meeste mensen zijn blij dat je ze komt helpen. Sinds een paar jaar rijd ik in de zomer op een Wegenwacht-motor – dat vind ik echt geweldig. En handig, want je kunt overal snel zijn.’
Jaap: ‘Ik geniet van de vrijheid van dit beroep. En ik houd van techniek; ik heb eigenlijk altijd al gesleuteld. Vroeger aan brommers, later aan auto’s. Er is veel veranderd door de jaren heen: vroeger kon ik een auto veel makkelijker repareren. Met de huidige techniek is dat lastiger geworden en heb je vaker een specifiek onderdeel nodig om een auto weer aan de praat te krijgen. Dat heb ik niet altijd standaard in mijn bus liggen.’
En jullie kinderen, zijn zij al klaar om wegenwacht te worden?
Carmen: ‘We proberen het wel! We vertellen thuis altijd vol enthousiasme over ons werk. Volgens mij denken ze dan: daar héb je ze weer.’
Jaap: ‘We zijn een samengesteld gezin met negen kinderen. Vier van hen wonen nog thuis. Van alle negen is er niet één die wegenwacht wil worden. Helaas!’
Wat is nog een droomavontuur?
Jaap: ‘Ik werk nog zo’n tweeënhalf jaar tot ik met pensioen ga. Dan heb ik bijna mijn hele werkzame leven als wegenwacht gewerkt.’
Carmen: ‘Ik ga nog wel even door. De ANWB is echt onderdeel van wie ik ben. Daarnaast hebben we een camper, waarmee we nu al graag op pad gaan – kinderen en hond mee, heerlijk. Dat hoop ik nog lang samen te blijven doen.’
Wil jij ook in deze rubriek?
Geef je op via kampioen@anwb.nl
Tekst: Lieneke van der Fluit
Fotografie: Jonathan Andrew
Kom ook werken bij de Wegenwacht
Van planner tot automonteur
Bekijk de vacatures
Ook een leuk stel
Mechteld en Kaz houden van actie
Ga mee op outdoor avontuur
Word ANWB EnergieMaatje
Start je jaar goed!
Help je mee?
ANWB
STEL
Wegenwachten
Gevonden! Een écht ANWB-stel: Carmen (47) en Jaap Orgers (64) uit Oud-Beijerland leerden elkaar kennen als collega’s bij de Wegenwacht. ‘We hebben zelfs zo’n gele praatpaal in onze achtertuin.’
Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Carmen: ‘Ik solliciteerde 25 jaar geleden als wegenwacht. Daar hoort een interne opleiding van twee maanden bij. Je leert dan over autotechniek, maar ook over veiligheid en klantcontact. Daarnaast reed ik een aantal keren mee met een collega. En dat was Jaap…’
Jaap: ‘Het was heel gezellig om met Carmen samen te werken en haar het vak bij te brengen. Er werkten sowieso weinig vrouwen als wegenwacht – nu nog steeds niet. Toch waren we niet direct een stel.’
Carmen: ‘Dat kwam pas zo’n zes jaar later. We bleven collega’s en uiteindelijk zijn we echt tot elkaar gekomen – en zelfs getrouwd. We kunnen onszelf zijn bij elkaar – dat maakt onze relatie al zo lang zo goed. Het gaat nooit moeilijk.’
ANWB-wegenwacht sinds: 1986 (Jaap) en 2001 (Carmen)
Rijden het liefst met: de Wegenwacht-bus (Jaap) en Wegenwacht-motor (Carmen)
Samen sinds: 2007
En dan ben je dus ineens een écht ANWB-stel…
Jaap: ‘Ja, dat klopt. Al lopen we in onze vrije tijd niet in dezelfde jas of afritsbroek, hoor. We hebben wel hetzelfde werktenue – dat noemen we ons ANWB-pakkie.’
Carmen: ‘We zijn er trots op dat we allebei als wegenwacht werken. We hebben zo’n gele praatpaal in onze achtertuin, die we ooit van de ANWB mochten overnemen. Dat blijft een bijzonder item; het laat zien dat we ons echt verbonden voelen met de ANWB.’
Maar jullie zijn dus wel weinig samen thuis?
Carmen: ‘Ik werk parttime en Jaap vier dagen. Soms zijn we zeven dagen achter elkaar om en om ’s avonds weg. Samen op de bank tv-kijken zit er dan niet in.’
Jaap: ‘Maar we zijn wel regelmatig overdag samen vrij. Dan vinden het we het leuk om uit lunchen te gaan.’
Komen jullie elkaar weleens tegen onderweg?
Jaap: ‘We werken nooit gelijktijdig. Dat hebben we zo geregeld toen de kinderen klein waren, zodat we geen oppas nodig hadden. Als de een ochtenddienst heeft, doet de ander de avonddienst. We komen elkaar dus niet tegen onder werktijd, maar we bellen regelmatig. We rijden om en om in dezelfde bus, die bij ons in Oud-Beijerland staat gestald. Soms bellen we over onderdelen die aangevuld moeten worden.’
Carmen: ‘We vragen elkaar ook om advies. Laatst moest ik een slot openmaken omdat de sleutel nog in de auto lag. Dat ging lastig, dus belde ik Jaap om te vragen welk gereedschap hij daarvoor zou gebruiken.’
Jaap: ‘Of we hebben gewoon een gezellig praatje. Je zit veel alleen in de auto op weg naar een pechgeval, dus is het leuk om even bij te kletsen.’
‘In onze vrije tijd lopen we niet in dezelfde jas of afritsbroek, hoor’
Wat is nog een droomavontuur?
Jaap: ‘Ik werk nog zo’n tweeënhalf jaar tot ik met pensioen ga. Dan heb ik bijna mijn hele werkzame leven als wegenwacht gewerkt.’
Carmen: ‘Ik ga nog wel even door. De ANWB is echt onderdeel van wie ik ben. Daarnaast hebben we een camper, waarmee we nu al graag op pad gaan – kinderen en hond mee, heerlijk. Dat hoop ik nog lang samen te blijven doen.’
En jullie kinderen, zijn zij al klaar om wegenwacht te worden?
Carmen: ‘We proberen het wel! We vertellen thuis altijd vol enthousiasme over ons werk. Volgens mij denken ze dan: daar héb je ze weer.’
Jaap: ‘We zijn een samengesteld gezin met negen kinderen. Vier van hen wonen nog thuis. Van alle negen is er niet één die wegenwacht wil worden. Helaas!’
Wat vinden jullie het fijnst aan dit werk?
Carmen: ‘Ik vind onderweg zijn het allerleukst. Ik zou ook in een garage aan auto’s kunnen sleutelen, maar juist het op pad zijn maakt het werk zo fijn. En het contact met klanten blijft leuk. De meeste mensen zijn blij dat je ze komt helpen. Sinds een paar jaar rijd ik in de zomer op een Wegenwacht-motor – dat vind ik echt geweldig. En handig, want je kunt overal snel zijn.’
Jaap: ‘Ik geniet van de vrijheid van dit beroep. En ik houd van techniek; ik heb eigenlijk altijd al gesleuteld. Vroeger aan brommers, later aan auto’s. Er is veel veranderd door de jaren heen: vroeger kon ik een auto veel makkelijker repareren. Met de huidige techniek is dat lastiger geworden en heb je vaker een specifiek onderdeel nodig om een auto weer aan de praat te krijgen. Dat heb ik niet altijd standaard in mijn bus liggen.’
‘We werken nooit gelijktijdig, maar we bellen regelmatig’
Tekst: Lieneke van der Fluit
Fotografie: Jonathan Andrew
Wil jij ook in deze rubriek?
Geef je op via kampioen@anwb.nl
Kom ook werken bij de Wegenwacht
Van planner tot automonteur
Bekijk de vacatures
Ook een leuk stel
Mechteld en Kaz houden van actie
Ga mee op outdoor avontuur