Van Italiaanse meren tot Oostenrijkse bergen, met koffie, kastelen en kuuroorden onderweg. De Habsburgers wisten waar je moest zijn voor ontspanning. Al reizend dwars door hun voormalige rijk ontdekken we plekken waar grandeur, geschiedenis én geluk overal op de loer liggen. 

De bergen worden steiler, de bossen voller. Het dagelijks leven verdwijnt langzaam achter ons. Hier, tussen Oostenrijk en Italië, begint onze reis in het spoor van de Habsburgers.

In de luwte van de Alpen, tussen kronkelwegen, strakblauwe meren en geurige dennen, ontvouwen zich de eerste bochten van de Brennerpas.

Hier geen overvolle stranden, maar ontspannen in stijl. Onder blauw-wit gestreepte parasols op keurige grasvelden.

Voor een panoramisch uitzicht over de twee meren slingeren we tientallen haarspelden omhoog naar de Strada del Menador. De wereld letterlijk aan onze voeten.

In kuuroord Levico Terme hangt de warmte zichtbaar in de lucht. Luid kwetterende vogels en bloemige geuren heten ons welkom. Het is een zachte landing in de reis, echt tussen de Italianen.

De adel kwam hier voor ontspanning. In stijlvolle kuuroorden en aan bergmeren zoals Lago di Coldanazzo en Lago di Levico. We begrijpen totaal waarom.

Tussen de druivenranken van Cantina Romanese ontmoeten we wijnmaker Giorgo. Samenwerken met de natuur gaat hier verder dan het land. 

Hij laat zijn mousserende chardonnay minimaal drie jaar onder water rusten in stalen kisten, diep in het Levicomeer. 

‘We do in better in the water’, zegt hij, terwijl buiten de regen met bakken uit de hemel valt. De symboliek spat ervan af.

Ook voor koffie ben je hier aan het juiste adres – al noemen ze die liever nero. De stad is de thuisbasis van het bekende Illy en telt een handjevol historische koffiehuizen die de moeite waard zijn. Eén van die plekken is Caffè San Marco, waar schrijvers en filosofen ooit samenkwamen.
 

Tussen het gepruttel van de koffiemachine en het geritsel van omgeslagen kranten vangen we wat Nederlands op. ‘Hebben jullie het kasteel al gezien?’ vragen we nieuwsgierig. ‘Nee joh, de hotspots slaan we over.’ Het is ons wel duidelijk. In Triëst hoeven geen lijstjes afgevinkt te worden.

We dalen af naar Triëst, aan de Adriatische kust. De stad voelt in alles als het kleine broertje van Wenen: statig, maar wel een tikkie warmer. Het is het schoolvoorbeeld van een slenterstad.

Geen rits aan grote bezienswaardigheden, wél steegjes vol terrassen waar de spritzen elkaar in hoog tempo opvolgen.

Onze nieuwsgierigheid wint het toch. Kasteel Miramare is namelijk een tastbaar overblijfsel uit het Habsburgse verleden. Het werd gebouwd als zomerverblijf voor Maximiliaan van Habsburg en zijn vrouw Charlotte van België.
 

Niet verkeerd, zo’n optrekje pal aan zee, omringd door tuinen vol exotische bomen en struiken uit alle hoeken van de wereld.

De bouw werd voltooid in 1860, maar een lang en gelukkig leven was hen niet gegund. Slechts enkele jaren later kwam Maximiliaan tragisch aan zijn einde, waarna Charlotte nog zestig jaar in eenzame afzondering leefde.  

Slovenië ligt letterlijk om de hoek, maar voelt direct anders: groener, ruiger, stiller. In plaats van de snelste route volgen we kilometers aan haarspelden door de Sloveense bergen.

Wát is het hier mooi. De weg slingert door bossen en langs bergflanken, vaak helemaal voor ons alleen.

Een verkoelende stop aan de Soča-rivier maakt de omweg meer dan waard. Het lijkt wel alsof iemand hier een kleurenfilter heeft opengezet. Het water is zó blauw en helder dat het onmogelijk is om je voeten droog te houden. 

‘Het lijkt wel alsof iemand hier een kleurenfilter heeft opengezet’

Het meer van Bled is net zo fotogeniek als op de plaatjes. Geen wonder dat het ooit werd beschouwd als mooiste kuuroord. Om de dagjesmensen voor te zijn, zetten we de wekker vroeg. Een frisse ochtendbries houdt ons wakker.
 

Je kunt het kerkje midden in het meer bezoeken door erheen te varen met een traditionele pletna – of, iets avontuurlijker, op een sup. Wie daar de klok luidt, mag volgens de legende rekenen op veel geluk.

Terwijl de zon net boven de bergen piept, stijgt een luchtballon langzaam op achter het kasteel. We zitten op de eerste rij. En óf we geluk hebben.

De slotetappe brengt ons naar Oostenrijk, naar de meren van de Salzkammergut. In Bad Ischl herinneren gevels, straatnamen en Konditoreien aan Sisi en Franz Joseph, die hun zomers doorbrachten in de Kaiservilla.

Voor koffie en gebak kwamen ze vaak in Café Zauner, waar wij ons anderhalve eeuw later ook laten verleiden door een machtige punt Kaisertorte.

Voor wie het liever hogerop zoekt: een ritje met de historische Schafbergbahn biedt een prachtig uitzicht over de elf meren in de regio. De stoomtandradbaan rijdt sinds 1893 en klimt 1782 meter omhoog de bergen in.

Wij stappen uit bij het middelstation om vanaf daar nog een uur naar de top te wandelen. Toeristisch? Ja. Maar de panorama’s zijn spectaculair.

Als de avond valt, maken we de balans op. De rust, ruimte en de frisse berglucht die de Habsburgers hier zochten is er nog steeds. Net als dat tijdloze verlangen naar ontsnapping, waarvoor je écht geen keizer hoeft te zijn.

Het charmante Sankt Gilgen lijkt met z’n pastelkleurige gevels en uitbundige bloembakken rechtstreeks van een ansichtkaart te komen. Dirndls en lederhosen worden hier nog altijd met trots gedragen.

Opnieuw dient het vakantiegevoel zich moeiteloos aan. We eten ijsjes aan de waterkant en turen eindeloos naar dobberende zeilbootjes op de diepblauwe Wolfgangsee.

Beeld: Koen Wijbrands