Bilbao wordt door de locals liefkozend “El Botxo” genoemd, letterlijk: het gat. Die bijnaam dankt de stad aan haar ligging, diep weggedoken in een vallei, omgeven door bergen. Daar, waar de rivieren samenkomen voordat ze uitmonden in de Golf van Biskaje, heeft zich een stad ontwikkeld die ik eerlijk gezegd nauwelijks kende.

Om Bilbao echt te leren kennen, liet ik me rondleiden door Nicolien, een Nederlandse gids die hier inmiddels woont. Ik ontdekte niet alleen de bekende plekken, maar ook de verborgen hoeken en verhalen van de stad.

Zo maakt in Bilbao La Vieja, een van de oudste wijken, het industriële verleden van ijzerwinning plaats voor kleurrijke straatkunst. Een oude ijzerertsmijn met een stenen oven is de stille getuige van hoe Bilbao zich ontwikkelde van een ruwe industriestad tot een creatieve, levendige plek vol energie. 

Ook viel me meteen op hoe sfeervol het oude centrum is: smalle, kleurrijke straatjes vol karakter, waar de geur van verse hapjes je van alle kanten tegemoet komt.

In Bilbao eet je geen tapas, maar pintxos. Kleine kunstwerkjes op een stokbroodje, die de hele dag door met een goed glas wijn of een koud biertje worden gegeten.

Op Plaza Nueva, omringd door levendige barretjes, kun je van alles proeven: ansjovis, serranoham, avocado of truffel. Een feest voor de smaakpapillen en een geweldige manier om het Baskische leven van dichtbij mee te maken.

Toch is het museum niet onomstreden: sommige inwoners vrezen dat het internationale succes en de toeristenstroom hun eigen Baskische cultuur naar de achtergrond duwt.

De Baskische vlaggen die je werkelijk overal ziet, maatschappelijk betrokken spandoeken, de liefde voor hun voetbalclub en hun eigen taal én keuken, laten goed voelen hoe trots de Basken zijn en hoe belangrijk hun identiteit voor hen is.

Natuurlijk kun je Bilbao niet bezoeken zonder een stop bij het iconische Guggenheim Museum.

Al van veraf trekt het futuristische gebouw van Frank Gehry je aandacht: een glanzend geheel van titanium en glas, dat vanuit elke hoek weer een ander gezicht laat zien. Ik betrapte mezelf erop dat ik bleef fotograferen, alsof het gebouw nooit helemaal gevangen kon worden in één beeld.

Binnen wachtte een wereld van moderne kunst, waar je uren kunt dwalen door de zalen met megasculpturen van Richard Serra of werken van Andy Warhol en Jeff Koons. Tussen al die grootse installaties vond ik rust bij de dromerige, kleurrijke doeken van Helen Frankenthaler.

Bilbao verraste me niet alleen in de stad zelf, maar ook daarbuiten. Op een zonnige dag huurde ik een fiets en reed ik langs de rivier de Nervión richting het kustplaatsje Algorta. Veilige fietspaden, frisse zeelucht, en onderweg de spectaculaire Vizcayabrug. Dit is de oudste zweefbrug ter wereld en mag je beslist niet overslaan.

Uiteindelijk wacht de Atlantische kust met haar stranden. Ik kon de verleiding niet weerstaan en nam een verfrissende duik in het water. Daarna bracht de metro, efficiënt en modern, mij én mijn fiets moeiteloos terug de stad in.

Het mooiste moment bewaarde ik voor het laatst. Met de kabeltram Artxanda Funicular ging ik de berg op, waar een weids uitzicht over de stad zich voor me opende.

Daar, hoog boven de daken en de rivier, realiseerde ik me hoe bijzonder Bilbao eigenlijk is. Het voelt niet als Spanje, het voelt als iets geheel eigens. Met een sterke Baskische cultuur, een trotse bevolking en een mix van traditie en moderniteit die je nergens anders vindt.

Ik ging erheen zonder verwachtingen, maar keerde terug met het gevoel dat Bilbao een stad is waar ik zeker nog eens naar terug wil.

Maurice Lede presenteert, schrijft, fotografeert en kunnen we met recht een echte explorer noemen.

Als presentator van Het Klokhuis leerde hij ieder hoekje van Nederland kennen. Bij 3 op Reis kreeg Maurice de kans om reportages te maken op de meest uiteenlopende plekken.

In 2022 deed hij mee aan Het Perfecte Plaatje in Argentinië en bleek talent voor fotografie te hebben. Na het winnen van dit programma gaat hij bijna nergens meer heen zonder fotocamera.