De Drauradweg door Karinthië is een ode aan de kleinschaligheid, en misschien wel de grootste fietsverrassing van Oostenrijk. Met landschappen als een kijkdoos, bergmeertjes voor een duik onderweg en droompaadjes langs een rivier die langzaam verkleurt van blauw naar groen.

Zo klinkt het als we via de overdekte brug Sillian uitrijden. Onze fietsvakantie is begonnen. De lucht is fris, de benen ook. Rechts zetten de Dolomieten hun tanden in de dag, links kabbelt de Drau. Daartussen zwieren wij bergaf onder geurende naaldbomen.
  

‘Grüss Gott!’, roepen we naar collega-fietsers. ‘Buon giorno!’, krijgen we terug. Zó dichtbij is Italië.

We zijn in een zucht in Lienz, een stadje als een ijscoupe met huizen in de smaken aardbei, perzik en pistache. Én een 13de-eeuwse kasteel, Schloss Bruck, waar we kunstenaar Albin Egger-Lienz ontdekken. Zijn boerentaferelen kunnen zo ons Kröller-Müller-Museum in. We beklimmen de 114 treden naar de toren en zien de Drau het dal in stromen.

In Lienz voegt de Isel zich erbij. De rivier krijgt strandjes aan de oever waar je je lunchpakket kunt verorberen met je voeten in het water. We fietsen Tirol uit en Karinthië in. Het landschap wordt aaibaarder, de bergtoppen rond. Gouden graanvelden wiegen in de wind. Ons hotel staat in Berg im Drautal en daar is niets aan gelogen. De laatste kilometer moeten we vol op de pedalen voor een douche, een bord pasta en een fris bed.

‘Er komt onweer vandaag’, zeg onze hotelier op dag twee. We pakken de voorbeeldig bewegwijzerde route op. Ochtendlicht verzilvert de wilgen.
  

Het zwemmeertje van Greiffenburg is een omweg waard. Een waterplas omringd door bergen, daar wil je met fietshelm en al induiken. We fietsen via Lind naar Sachsenburg, het eindpunt van vandaag. Zodra we de Marktplatz oprijden knalt de eerste donderslag en volgt een plensbui. In het café wordt het meteen een gezellige boel: stomende fietsers drinken een pfiff (fluitje) aan de toog. ’s Avonds buigt een regenboog zich over de Drau.

Langs de hele route staan Romeinse verwijzingen - die gasten zijn werkelijk óveral geweest. Op dag drie bezoeken we Römermuseum Teurnia: een Romeins stadje op een heuvel, met een museum en resten van baden, bronnen en stadsmuren. Indrukwekkend is de mozaïekvloer uit de vroegchristelijke kerk met een ooievaar als eyecatcher. Zo’n vloertje willen wij ook wel in de badkamer.

In Spittal an der Drau bezoeken we het Museum für Volkskultur op de bovenverdieping van Schloss Porcia. In Nederland zouden we hard voorbijfietsen aan ouwe manden en dorsvlegels. Maar Porcia heeft besloten alles te laten zien in 42 adembenemende themakamers. Het museum viert de ouwe meuk zó overtuigend, dat we ons twee uur vergapen.

Spittal is ook de stad van de Millstättersee, 15 fietskilometers verderop. We maken een boottochtje langs oevers vol tiny houses, kasteeltjes en villa’s met trappen tot in het meer. Einde middag is Spittal poreus van de hitte. Briljante inval: we nemen voor de laatste veertig kilometer naar Villach met fiets en al de trein.

Oostenrijk heeft geen zeekust maar wel zo’n 25.000 (!) meren. Op dag vier, 34 graden, skippen we het rondje Ossiachersee en vallen neer bij Bikebeach St. Andrä. Gratis strand met ligweides, schaduwbomen en steigers om vanaf te plonzen in een fris bergmeer. Door een krakende speaker roept Michaela van het Strandbuffet dat de knödel van nummer 55 (dat zijn wij!) klaar zijn.

Fietsdag vijf voelt de wind om 10 uur als een lauwe föhn. Wat is de route weer mooi. De kerkjes in Emmersdorf, Bergl en St Lambrecht hebben ranke torentjes. Vanaf hier rijden we dicht langs de Drau, die verkleurt van Curaçao Blauw naar Matcha Latte. Gletsjerwater sijpelt de rivier in. De kalkdeeltjes lossen op in het water en geven de Drau een melkachtige kleur. Net als we bijna bezwijken in de 36 graden, bereiken we de Badesee van Ferlach. ’s Avonds zien we vanaf ons terras de zon achter de Karawanken zakken.

Laatste dag. We slingeren met de stroom mee over het fietspad. Beetje klimmen, lekker dalen. Vakantiegangers zitten met stoel en al in de Drau. Koffie in de Mafia Stüberl in Gallicien. Een Maffiabar? Hier slaan ze nog geen mug dood, maar de koffie is misdadig sterk.

De laatste kilometers kleurt de Drau groen als mijn fietshelm. En dan wacht de grote beloning van deze fietsweek, de Klopeiner See met het warmste zwemwater van Oostenrijk. Er zijn badhuizen op palen en steigers die geuren naar sauna. Drijven, dobberen en nagenieten van 290 kilometer trappen.