Trappen met Alpenzicht

Fluitend fietsen langs de fonkelende Bodensee. Tussen hopakkers en wijngaarden, met uitzicht op de Alpen. En via stokoude vakwerkstadjes, topmusea, werelderfgoed, wonderlijke eilandjes en tongstrelend eten – van vegan knödel tot apfelstrudel met vanillesaus.

...roept Bart door de telefoon. 

Wie Bart is? Een oude vriend, met wie ik ooit naar school fietste. Maar inmiddels zijn we allebei gezegend met grijswit haar en uitgevlogen kroost. Eens per jaar is er ‘de reünie’ in de vorm van samen wat drinken. En zojuist heb ik voorgesteld om in plaats van dat drinken, een week te gaan fietsen. 

‘Over de Bodensee-Radweg, een rondje om het op twee na grootste meer van Midden-Europa. Fonkelend tussen Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland. Waar de nog jonge Rijn doorheen stroomt. Doen?’ 

Waarna Bart dus ‘Nein!’ roept. Plus, daarna: ‘Hallo, geloof je ‘t zelf? Een week lang, met voortdurend zicht op de Alpen, maar dan toch gemakkelijk, vooral over vlakke wegen? Hoe dan?’

Maar na wat uitleg (over in totaal hooguit 150 kilometer fietsen, nooit meer dan 40 per dag, vrijwel vlak, desgewenst op een e-bike én met 2 rustdagen) bromt hij toch: ‘Uitstekend idee, gaan we doen.’

En ja, dit blijkt allemaal te kloppen. ‘Wo man singt, da lass dich ruhig nieder, böse Menschen haben keine Lieder!’ grijnst mijn maat, een pul Mohrenbräu-bier heffend.

Al onderweg naar het Oostenrijkse Bregenz, onze start- en finishplaats, blijkt dat mijn oude vriend zich prima heeft voorbereid. 

‘Je kunt daar met een lift of te voet de Pfänder op, een dik duizend meter hoge berg. Goed voor een giga-uitzicht’, vertelt Bart. ‘En in het knusse Bregenz zelf vind je gebouwen uit vele eeuwen, van een middeleeuws klooster tot het hypermoderne Kunsthaus. Plus: een Seepromenade met livemuziek, van hiphop tot opera.’

Ook op fietsdag twee rijden we door Zwitserland, met de Alpen links en de Bodensee, letterlijk schitterend, rechts. Tussen fruitbomen, langs vakwerkdorpjes en weer met, hoog in de lucht, zo’n zilverwitte Zeppelin. De uitvinder hiervan, graaf Ferdinand von Zeppelin (1838 – 1917) is geboren in Konstanz, onze finishplaats van vandaag. Net over de grens in Duitsland en een rustdag waard.

Waarna het echte fietsen begint. Fluitend over vlakke paden, voorbeeldig bewegwijzerd. Oostenrijk uit, Zwitserland in. Door de Rijndelta, waar koebellen klingelen en wij 86 ooievaars spotten, naast herten, buffels en, hoog in de lucht, een Zeppelin. 

Als pauzeplek tippen we het havenstadje Rorschach, alleen al vanwege de foodtruck met Seezicht. Waarna we Arbon aan de horizon zien. Weer zo’n historisch kustdorp, met ons hotel voor vandaag.  

Bart: ‘Arbon ligt niet ver van de stad Sankt Gallen, waarvan de abdij werelderfgoed is.’ Ik zei het al eerder, mijn vriend heeft zich prima op deze reis voorbereid.

Weer terug in Konstanz, voldaan en honderd indrukken rijker, stel ik voor om in plaats van nog een museum te bezoeken, nu te gaan genieten van lokale lekkernijen. ‘Käsespätzle of Flammkuchen, met Seezicht. Doen?’ 

‘Uitstekend idee.’

Niks geen rustdag. We vergapen ons aan de hoogbejaarde binnenstad van Konstanz. Slenterend van de frescorijke Onze Lieve Vrouwe-kathedraal, tien eeuwen oud, naar het standbeeld van Imperia, wulps draaiend in de haven, en langs talrijke boetiekjes propvol kunst, brocante en curiosa. 

Fietsen doen we ook, naar Reichenau, een naburig kloostereiland in de Bodensee, bereikbaar per brug. ‘Ons klooster, met drie Romaanse kerken, is werelderfgoed’, horen we van Rudi, een goedlachse boer. ‘Maar echt bijzonder is het klimaat. Weten jullie hoeveel keer per jaar ik mijn sla mag oogsten? Drie keer!’

Al snel duiken de torens van de Schloẞkirche van Friedrichshafen op, en daarna de terrasrijke oeverpromenade. Waar we de fietsen bij ons hotel parkeren en dan wél het Zeppelin Museum bezoeken. 

‘Indrukwekkend’, bromt Bart, als we in een reconstructie van de Hindenburg staan, het iconische luchtschip dat in 1937 in vlammen verdween.

Op advies van de reisbeschrijving gaan we met een veerboot in 30 minuten naar Meersburg, een lieflijk wijndorp. Daarmee snijden we een flink stuk van de Bodensee-Radweg af. Waarna we zingend richting Friedrichshafen trappen, via een handvol kastelen en ontelbare druivenranken.

De volgende dag is onze laatste fietsdag. Nog 36 kilometer langs de Bodensee, terug naar Oostenrijk, via stokoude hangbruggen en bedevaartkerkjes. En langs het Eriskirchner Ried, een natuurgebied waarin van alles met vleugels fluit, tjilpt en kwinkeleert. 

Hoogtepunt onderweg: Lindau, mini-stad op een eiland, al bekend bij de Romeinen (als Linavia). En tjokvol oogstrelende monumenten, zoals de Beierse Leeuw (1856), een beeld in de haven, de 13de-eeuwse Mangtoren en het Haus zum Cavazzen (1730), het stadsmuseum in een fraai beschilderd barokgebouw. 

‘Und jetzt?’ vraagt mijn vriend met volle mond, na een hap apfelstrudel. ‘Nog 10 kilometer, terug naar Bregenz. En ‘de reünie’ voortaan altijd in de vorm van een week fietsen.’  
 

Bart: ‘Uitstekend idee!’  

‘Tenzij jij liever ‘n avondje wat gaat drinken…’ 

 
‘Nein!’